۱۴ یا ۱۵ ساله بودم؛ جلوی تلویزیون نشسته بودم و شبکه‌ها را یکی‌یکی عوض می‌کردم که ناگهان به برنامه «حال خوب» شبکه سلامت رسیدم. کارشناس برنامه درباره هوش و حافظه صحبت می‌کرد. آن‌قدر موضوع برایم جذاب شد که بلند شدم، دفترم را آوردم و شروع کردم به نوشتن هر چیزی که می‌گفت. از همان لحظه، کنجکاوی من درباره مغز و توانایی‌های ذهن انسان جدی‌تر شد؛ دفتری که هنوز هم آن را نگه داشته‌ام. آن روزها گاهی فکر می‌کردم به‌اندازه کافی باهوش نیستم. اما هرچه بیشتر درباره مغز و ذهن انسان می‌خواندم، مغز را بهتر و دقیق ترمی شناختم و پرسش‌های بیشتری برایم شکل می‌گرفت: مغز ما چگونه کار می‌کند؟ چرا آدم‌ها متفاوت فکر می‌کنند؟ چرا گاهی هیجانات و احساساتی را تجربه می‌کنیم که خودمان هم به‌سختی می‌فهمیم؟ و چطور می‌توانیم خودمان و رفتارمان را بهتر کنیم؟

این کنجکاوی مرا به مطالعه جدی‌تر مغز و علوم اعصاب کشاند. در مسیر تحصیلی‌ام، چون امکان تحصیل مستقیم در رشته علوم اعصاب را در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد پیش رو نداشتم، با کسب رتبه دو رقمی در کنکور ارشد مسیر روان‌شناسی شناختی را دنبال کردم؛ مسیری که دریچه‌ای تازه به شناخت ذهن و رفتار انسان برایم گشود. در کنار تحصیلات دانشگاهی، هر آموزش داخلی و بین‌المللی مرتبط با مغز را که پیدا می‌کردم، با اشتیاق دنبال می‌کردم؛ از آموزش‌ها و مطالب دکتر حامد اختیاری در حوزه علوم اعصاب در ایران تا دوره‌های بین‌المللی علوم اعصاب دانشگاه هاروارد با تدریس دکتر دیوید کاکس.

در کنار این مسیر علمی، آموزش‌دادن هم همیشه بخشی از زندگی من بود؛ از ۱۶سالگی تدریس را شروع کردم. در مدرسه‌ای در شهرستان (آذرشهر) درس می‌خواندم و معلم فیزیک‌مان از تبریز می‌آمد؛ گاهی هم به مدرسه نمی‌رسید. من مجبور بودم خودم درس را یاد بگیرم و بعد، آنچه را آموخته بودم برای هم‌کلاسی‌هایم توضیح بدهم. شاید همان روزها بود که تدریس، بی‌آنکه خودم بدانم، به بخشی از مسیر زندگی‌ام تبدیل شد. در ۱۸سالگی، هم‌زمان با تحصیل در رشته اتاق عمل، زیست‌شناسی کنکور تدریس می‌کردم؛ اما خیلی زود فهمیدم که این رشته، مسیر من نیست. انصراف دادم و در فرصتی سه‌ماهه، دوباره برای کنکور سراسری آماده شدم. این بار رشته دبیری دانشگاه فرهنگیان را انتخاب کردم؛ تصمیمی که مسیر زندگی‌ام را تغییر داد.

دانشگاه فرهنگیان و حقوق دانشجویی‌اش، مرا تا حد زیادی از دغدغه کسب درآمد بی‌نیاز کرد و فرصتی در اختیارم گذاشت تا زمان و انرژی‌ام را صرف چیزی کنم که واقعاً دوستش داشتم: شناخت مغز انسان. آنجا بود که فهمیدم باید برای علاقه‌ام جدی‌تر قدم بردارم؛ دیگر نمی‌خواستم فقط درباره چیزی که دوستش داشتم بخوانم، می‌خواستم مسیرم را به‌سمت آن بسازم. به‌تدریج، علاقه‌ام از دانستن درباره مغز فراتر رفت و شناخت گسترده‌تر هیجان، روان، حافظه و… ‌برایم اهمیت پیدا کرد. برایم جالب بود که مسائل به‌ظاهر ساده زندگی روزمره، از واکنش‌های هیجانی تا شیوه یادگیری و رشد فردی، چقدر می‌توانند به فهم بهتر خودمان وابسته باشند.

امروز مسیر حرفه‌ای‌ام را در پیوند میان شناخت مغز، فهم روان و آموزش کاربردی دنبال می‌کنم. در محتوای آموزشی، مشاوره، تدریس و فعالیت‌های حرفه‌ای‌ام می‌کوشم مفاهیم مرتبط با ذهن و رفتار انسان را روشن‌تر و قابل‌استفاده‌تر توضیح بدهم. برای من، این مسیر هنوز ادامه همان کنجکاوی نوجوانی است؛ تلاشی برای فهمیدن انسان، نه فقط آنچه در مغزش می‌گذرد، بلکه آنچه احساس می‌کند، شیوه‌ای که رفتار می‌کند و راه‌هایی که برای رشد پیش روی او قرار دارند.